Na końcu miasta

czekam każdym dźwiękiem ulicy na coś co może się przydarzyć szaremu człowiekowi który marzy wydeptując w chodniku ślady zagubionych miejsc miasta jak zapomniane imiona i daty wyławiają skojarzenia perły z dna minionego czasu ilekroć wyłania się ciemność wychodzą za każdego rogu postacie których kroków nie słychać na końcu miasta stoi pomnik wśród wyblakłego światła cieni jak zwyczajnie bez zmartwień kamienne wznosi do góry oczy nieczęsto ktoś tu przechodzi za banalnie brzmi wśród ludzi historia co kołem się toczy stukając podkowami w przeszłość by otworzyła bramy tajemnic siadam naprzeciw i patrzę próbując nawiązać rozmowę może od sfer astralnych zacznę wszak niebo gwiazdami płonie przerwać milczenie jednym słowem nie jest proste ani kolorowe stare zdjęcia i teraźniejszość mają niebo jednakowe tylko ziemia piachem kiedyś pachnąca betonem przytula kwiaty jakże wytłumaczę zaszłe zmiany tym co zza świtu spoglądają znam to uczucie jakby moje na wskroś przeszywa duszę zamknięty pokój nie te klucze okno z widokiem na obłęd na stole rozlany świeży wosk wróżby zawsze niespełnione kiedyś wiara dzisiaj los nic nie zostaje takie samo co zostawimy wracając do Boga zamieńmy się na jakiś czas ty tu usiądziesz ja postoję opowiesz co robisz od tylu lat kiedy przebywasz samotnie czując bijące serce kamienia i ludzkie zimne spojrzenia na wszystko czym było twoje życie zobacz zmienia się świat gubiąc po drodze własne tradycje przysiadł się ramieniem objął jak przyjaciela znanego latami z oczu płynęła ta stara mądrość która za wcześnie zawsze odchodzi przez chwilę milczał zamyślony jakby szukał dalekiej przeszłości którą zostawił na kartach historii oddając w zamian dni radości rzekł …„ Wolę łagodne światło szarych dni niż gwałtowne kontrasty słońca.” i odszedł w cichą noc noc zaspanego miasta