Niebieskie motyle

nawet nie liczę ile razy dzisiaj twoim imieniem podtrzymałem życie wynalazłem tysiące znaczeń i wszystkie pasują do tych kilku liter które jak mantra powtarzam czekając że w końcu pozwolisz zrozumieć kim tak naprawdę jesteś w moim życiu przy łóżku trzymam zdjęcie i patrząc w nie maluję obrazy przytulając kołdrę rzeźbię postać kobiety za którą tęsknię kształty tak nie wiele znaczą bez wnętrza i głosu jedynie echem tłoczące się westchnienia nie pozwalają nocy zasnąć ... czekając dnia kiedy się zapomnisz wypełniając pokój zapachem perfum kiedy odsłaniając ramiona pozwolisz napatrzyć się oczom a potem dłonią wskażesz właściwą drogę do rozkoszy przyklęknę i będę się modlić ustami w milimetrach ciała bielącego nieprzejrzystość nocy ... mam tyle do powiedzenia nie umiejąc wymówić prostego zostań nawet wtedy kiedy prosisz o więcej w chwilach wahania uciekasz a potem wracasz i uciekasz bawisz się ze mną a ja ze spuszczoną głową czekam na chwilę pozbycia się strachu ... wyobrażam sobie ten moment kiedy skończyliśmy się kochać a zaczęliśmy dojrzewać na skrawku pościeli sącząc się między szczelinami nieba i chłodem podłogi twoje nogi wplecione w moje wtulone piersi krawędzie ust stykające się oddechami mieniące się ramiona dopieszczające plecy dłonie Vivaldi cztery pory roku w jednej nocy spełnione niechcący wyobrażam sobie ten moment kiedy zaczynamy się kochać ... "...biada tym, którzy rychło wstając rano szukają sycery, zostają do późna w noc, bo wino ich rozgrzewa..." a ja wam mówię biada tym co zakochani błądzą nocami i jak sycerę spijają marzenia nie mogąc nigdy nasycić miłości w pragnienia a ja wam mówię jest jedno życie i trzeba się w nim zagubić najgłębiej jak to możliwe aż zaboli każde uczucie które jest szczęśliwe nie pytając o jutro