Odrodzenie 2

… podeszła bagnem pachnąca panna do narzeczonego byłego o twarzy bledszej od trupa pełnej strachu lęku wygłodniałego usta drżały ledwo łapiąc oddech jak ciśnienie z bulgoczące wody wypychały resztki powietrza przez szczeliny cielesnej powłoki zimnym potem ociekały skronie kiedy w tą rozpacz głęboko martwe spojrzały oczy zamarły źrenice rozwarte szeroko pocałowała jakaż to słodycz czuła z zimnych ust się wylała jak z przed lat wspomnienie które młodzieńcu na bagnach dała przypomniał sobie Jan Złotowłosy lecz już za późno na żale Świtezianka do niej idzie zimnymi dłońmi za gardło szarpie głosem szorstkim zaklęcia szepcze patrząc w uchodzącą duszę panienka na twarzy bladnie błaga a zło mocniej bez wzruszeń sine lico nakrywają złociste włosy ciało martwe mięknie opada zemsta i czarny środek noc to cudnie nieziemsko piękna para …