Odrodzenie 3

… Janek struchlał nogi źdźbła trawy nie wie czy powinien uciekać czy z pokorą na los nieznany w pół martwym ze strachu czekać widmo to choć ludzka powłoka fakt kiedyś kochał wielce przecudowne było dziewczę lecz bies ze złego lasu dał więcej ona oddała mu duszę i ciało znikła wieczoru pewnego gdy we wsi wybijała północ coś w lesie działo się dziwnego wiatr drzewa giął niczym zapałki zwierzyna spłoszona pędziła księżyc pełnią niebo zakrywał nie czystą płonącą jak krew w żyłach dwa dni i dwie noce dzwony waliły ludzie grzechy spowiadali myśląc że to koniec świata że niebo z piekłem na ziemię się wali nikt w amoku panny nie szukał prócz Janka kochającego daremnie bo jakże mógłby skoro ona ślub brała u boku innego pełnia minęła i świat poczuł ulgę w trzeciego świetle poranka drogą do wsi szła półnaga panna imieniem Świtezianka ...