Posłuchaj

dokąd idziesz pani kryjąc twarz pod parasolem słodko pachniesz perfumami tą wieczorową porą wiatr zniewala rąbki sukienki rozrzucając malowane maki między kałuże w których skąpane gwiazdy ociekają ciemnością czy pora aby nie za późna do szukania miłości wąska alejka parku nie wiadomo gdzie się kończy drzewa nieme mają słowa a krzewy kryją tajemnice nagie kolana mogą kusić złe skrzaty w nich ukryte cienie idące wzdłuż światła zawróć póki możesz zanim czas wypali rany długo będą się bliźnić na pewno otwierać nocami posłuchaj mnie rozsądku szepczę nie mogąc krzyczeć ciało masz zbyt piękne by stracić dla niego życie czerwienią malowała usta