Rozkład

Kobieta stała w wejściu Niemoralnie ubrana Na przedmieściu mówili Że jest sama nie do czesana I za bardzo czerwone ma usta I w ogóle że jest pusta Kobieta czasem się uśmiechała Szczególnie kiedy auta widziała Coraz wolniej jadące A w nich oczy pożądając Podążające po ciele Chcące zawsze za wiele Kobieta niewiele rozmawiała Miała koleżanki I przydział do picia ze szklanki By móc przepłukać sumienie Na wszelki wypadek Jakby dopadło ją przeznaczenie Kobieta miała dzieci Nie widziała ich dawno Zabrali wyrzucili ją na śmieci Bo za mało zarabiała Rachunków na czas nie spłacała Wśród obojętnych nie zobojętniała Kobieta zapomniana Wygnana