Spazmaty

niezdecydowanie palcem przesuwam twarze krajobrazy ciągłego wyboru naczelnego samca lub samicy gotowej na poród codzienności spożywania czterdziestoletniego życia i ciała koło fortuny zaczyna się sypać staje się szczytem niemożliwości Syzyf upadł ledwo oddycha pod ciężarem własnej tożsamości nikt nie chce go ratować po co ma się zestarzeć lepiej niech zdycha jego wybór bezcelowości bycia sobą czasem tylko kości skłaniają do myślenia o wielkiej wygranej choć wiadomo że losem można tylko sobie podetrzeć nie żyć czekam na przypadkowość zdarzeń które pozwolą spaść o parę lat niżej choćby duchem i zachowaniem reszta i tak zostanie rozdarta dłońmi nowych pokoleń