Z pamiętnika zużytej kobiety 26.9.2014

stoję w przedsionku piekła jeden krok i znajdę się w środku w niepokojach tłumię strach stamtąd nie ma powrotu tak mówią spadające anioły kiedy patrzę im w oczy umierają… …pomóż mi mam pragnienie tak wołać pomóż mi póki wódka pomaga bo nie wiem co dalej pomóż mi żyć w strachu czemu wszystko nie jest proste jak mam dalej iść i dokąd powiedz mi usiłuję uczyć się od zwierząt są bliżej Boga ale można tak tylko na chwilę potem się cierpi a może warto oszaleć powiedz czy warto oszaleć i nie czuć konsekwencji życia być bielą w dzień w nocy czernią szarością między godzinami tylko by przetrwać czas posiłku i dawkowania płaczu mój psychiatra mówi nie zapominaj o sobie dbaj a ja pytam...jak jak to możliwe kiedy brakuje równowagi idąc po krawędzi poręczy raz na nie raz na tak odpowiedz… ...jak mam myśleć jak? czy istnieją zaklęcia które mogłabym powtarzać bez końca bez zobowiązania dla przeszłości czy mi po prostu powiesz że muszę iść do przodu i czuć i żyć a nie uciekać czy ratunek naprawdę jest tylko w drugim człowieku... ...wdrożyłam plan B niedługo będę ścinać marihuanę przynajmniej wieczory będą spokojniejsze milsze a może i ranki pozwolą usłyszeć ciszę w głosach ludzi dawno nie oglądałam spokojnego wschodu przy kawie siadałyśmy obie pieprzone krzesło rośnie w pustkę jeszcze parę lat temu śmiałam bym się z tego planu teraz lękam się czy podołam w zasadzie uwielbiam Boga choć rujnuje najmniejszy szczegół każdego z planów tak bardzo chciałam mieć kogoś komu wyślę cały mój strach właśnie tak… … stoję w przedsionku piekła jeden krok i znajdę się w środku w niepokojach tłumię strach stamtąd nie ma powrotu tak mówią spadające anioły kiedy patrzę im w oczy umierają