Zobacz..

zobacz… łąka ile na niej wyrosło słońca w kolorach zieleni mieni się bieli rumiankiem pachnąc delikatnie łaskocze nozdrza przesiąka przez włosy z każdym powiewem zaciągniętego powietrza gęstnieje przymykając oczy spokojem bijące serca kołyszą źdźbła machające kwiatostanem rozrzucona słodycz dokarmia niewidzialne ptaki śpiewem wyściełają gniazda w pióra wplatając obłoki przynoszą pisklętom światło zobacz… brzozowy lasek chłodnym jęzorem wabi świerszcze wygrywa na nich szelestem ciszę tam przysiądziemy wyławiając rosę z głębin mchu perły uwiecznionej wilgoci coś dla ust które coraz bardziej przypatrują się sobie mimowolnie opadając z dokładnością płynącego czasu jak ramiączka zawisłe na bladości ciała ciągną w dół rozkojarzone oczy zobacz… wąska ścieżka prowadzi ślady które zostawimy delikatnie stawiając stopy tak by nie dotykać ziemi zbyt pięknie utkane kwiaty zdobią taniec motyli bądźmy jak one tuż nad przecież też mamy skrzydła i swoją melodię wystarczy że dotkniesz szepniesz do ucha słowem a sukienka którą nosisz stanie się tą łąką