Zobaczyłam ( Spełnienie)

rozwiesiłam nad Tobą łapacze snów usiadłam za oknem czekając aż zaśniesz patrzyłeś w ogień czytając płomienie a cisza leniwa przepływała przez palce coś mną szarpnęło pociągnęło za Tobą poczułam niemy strach zmieszany z ulgą przeszłam granicę której dotąd nie znałam leciałam w bezwładzie nie wiem jak długo zobaczyłam jaskinię wilgocią spoconą czarną jak ziemia zmieszana ze smołą wyciągając ręce niczym ślepiec białą laskę dotykałam skały szłam martwa omackiem nagle błysnęło małe błękitne światełko uleciałam jak iskra wypadła z ogniska opadając widziałam bizonów pastwiska tak piękne i ciepłe wstawało tam Słońce siedziałeś patrząc w drwa rozgrzane niby inny lecz czułam bliskość tajemną twarz zmieniona przyciemniała lśniła na tle złotych piór i preriowego nieba lecz chwile magiczne szybko pryskają demony w ludzkich ciałach przybyły wioska gęstymi płomieniami się stała a ty swą rodzinę w kanu ukryłeś wiatr niósł strach płacz i krwawe krzyki uciekaliście prowadzeni nurtem rzeki byle najdalej od kul i walących kopyt byle nie słyszeć i czuć trupów potu czarny dym blask niemych gwiazd osłabił oczy zmęczone straciły wojownika czujność rzeka grzmieć zaczęła złowieszczymi falami grzbiety głazów wypinając nad wody lustro znajomy dźwięk jakże miażdżący uszy poderwał pagaje łamiąc delikatne płetwy jedna sekunda stała się wiecznością wiszącą nad wodospadu czeluścią ostatnie spojrzenie w zdziwione oczy błagalne żegnaj szarpane spienioną wodą nicość rozwiała promyk zdradzonej nadziei spadliście w otchłań śmiercią namaszczeni martwa cisza pustka skamieniała nastała we mnie jak nigdy dotąd odeszłam od okna na wpół martwa obok Ciebie przy ogniu przysiadłam zdjęłam wszystkie snów łapacze tuląc Twą głowę spoconą od trwogi przysięgam na Boga nigdy już więcej nie złapię Ciebie śniącego przy ogniu