Zimna kawa stoi na biurku , z niecierpliwością studzi chwile. Sufit coraz bardziej szary pęka z monotonii zdarzeń. A kartka wciąż opornie czysta. Nie chce się dać dotknąć ani jednej myśli.

Krew spływa ludziom po twarzy, W kolorze zaschniętych wspomnień. Idąc z podniesioną głową, z blaskiem kamiennych spojrzeń Pozbawionych wstydu, Pozbawionych strachu. W kolorze zaschniętych wspomnień twarz malowaną mają.

I co teraz ? Dzień się skończył. Bezlitosny czas dalej snuje melodie. Pozostanie mi tylko portret Blaknącej czerwieni.

Zza dnia cisza się wyłania. I spokój. I porządek. I krzyżyk w przedpokoju wisi. Ale w sumie nic więcej. Bo przez firanki tak kiepsko widać. I fotel wciąż pusty. I telewizor mruga ze znudzeniem. A na oknie paprotka z…