Uciekam w cień W nim kryję prawie wszystko Uczucia, ból i krzyki w nocy i zakręcam czarnych dziur okręgi by być sam by iść w te krzyczące kręgi...

leciał z Dortmundu była sroga zima 2011/2012 grudzień miał ponad 80 lat Pyrzowice nie przyjmowały wylądował we Wrocławiu jechał pociągiem do Kluczborka tam radzili by się przesiadł na towarowy szedł pieszo do mia…

Słone okręgi Zataczają dziki krzyk W śmierć i ból Zamknięcie przed odejściem To są szepty i mary złote Okręgi zaczasu Zgasłe Płonie zamieć W odejście Czyste…

nie uciekam w wczoraj zamykam srebrne drzwi rozpada się cisza otulona okrzykiem i strachem niewczas i jutro nadchodzi płonie

Zawsze nie zawsze Mijają chłodne chwile Błysk niszczy oddech

są brązowe liście dotykają dłoni i proszą nawiewa przestrzeń jednaka

Nie mogę znaleźć nocnych zawołań wstaję we mgle ciemnej i gęstej Wychodzę krok za krokiem uwity mrokiem Zapadam się i kaleczę kamieniami cienie krzyżują twarz dźwięczą w czas magicznych miast Okrążam srebrny order snu…

Nie uważam bytu gwiazd zaniedbuję czary tu nie mogę być wśród was w nocne pójdę mary

Patrzę jak drwi dzień I mijają zmroki U mnie jest ten sam wciąż cień Tylko inne kroki

okruchy są w ciemności tańczą i płaczą Ukrywają cienie Jednoczą d z i e j e za nimi szarości i błogie ucieczki w nicości

Białe kwiaty nie widzą cienia a czarne kwiaty proszą Istnienia wołają w gniewie, chcą w czar przedśmierci i w zawsze krzyczą pragną zaklęci

Białe są kwiaty I miasto płonie W dzikim okręgu W śnieżnym pokłonie Stawiają przeciw I bal nadęty Nie widzę celu Idę Zajęty…