Gdy płonął szorstkim płomieniem widziałem jak kłaniał się bezwładowi mocy było zbyt głośno ciekły po mnie strugi zimnego potu zamierałem w dalekość nie mogłem pomóc urywałem kawałki skał krzyczałem w niebo wołałem w gwiazdy świt otworzył oczy wreszcie lekko