Przejdź do treści
M

Marsik86

WrocławW serwisie od 2020

Słońce Co nigdy wzejść nie miało swym blaskiem rozdarło Już zmroczniałe niebo. I ta siła przeogromna Życiodajnym powiewem Niechcianą pustynie Do radości zbudziła. Jakby z nurtem rzeki Od źródła do morza Siłą Miłości Na…

A gdy już wejdziesz na dobry szlak Obity Samotny Zmarniały Głodny. To wiedz przecież Że na szczyt Droga może być jeszcze daleka. A ty może przystaniesz Może upadniesz I zwątpisz Idąc przed siebie Na oślep na ufnoś…

Są ludzie Jak lesne mrowiska Ktore stoją nieruchomo Jakby w stanie spoczynku. Gra pozorów Gra światła i cienia Mylnej ciszy brzmienia. Ale tylko lekko narusz igliwo I już wszystko wybucha Z wypracowaną nienawiścią I wści…

Naucz się powstawać na przekór swoim wrogom którzy jak padliną Karmią się twą trwogą. Naucz sie przebaczać Byś miał wolne serce Zobaczysz że warto I nie potrzeba ci nic więcej. I naucz się kochać mimo wielu wad I cho…

Pójdź spokojnie wzdłuż rzeki Byś rozumiał jej nurt Wtedy łatwiej bedzie Zbudować ci tame. Spójrz na rzeczne zakręty Na niespokojną tafle wody Spójrz na płycizny Mielizny I doły głębokie Wytęż słuch I zdasz sobie spra…

Umrzeć... To zniknąć z oczu Ludziom na ziemi Stanąć lekko tam gdzie nawet chmura W swej zwinności spocząć nie może. Gdzie Słońce wyzwala Z cienia na zawsze. Poza czasem ktory chciał z wiecznością Igrać ponad głowami…

Gdzie nie ma dialogu Zawsze bedzie wojna cicha głosna niewidoczna Ale coż zrobic Gdy serce wpatrzone w siebie Odwrócone od slonca Zamknięte Na trzy spusty Z kluczem wrzuconym Na dno szuflady Z napisem I tak wie…

On nie patrzył na CIEBIE Gdy całował w policzek Niby w przyjacielskim gescie A juz wtedy zlo Ostrzyło w nim sztylet Bo gdyby spojrzał Choć raz w TWOJE oczy Choć na krótką chwile To ciężar tych win Które nosił w sobie St…

Blizny Pamiątki istnienia krzywd Co raniły podskórne życie Widoczne Niewidoczne Zapamiętane Niezapamietane Raniące Jak kamień bosą stope Na beztroskim spacerze Co bolą tylko gdy księżyc wzejdzie Z upływem krwi niewidocz…

Na szyje smukłą perły ubrała Włosy swe blade w kok uczesała Twarz swoją pudrem znów przypruszyła Pani ciągle nieszcześliwa. I z okna co chwile na świat wygląda Okiem swym żąda  zlotego wielbłąda Wciąż tajemnice jakąś w so…

Współczesny świat Jak kostka rubika.... .... nieułożona. Nic na swojej ścianie Nic ze swym kolorem Bo wszyscy chcą być wszystkim także każdy powoli staje sie nikim. W swej jaskrawosci Bezbarwni W swej różnosci Jedna…

57 online · cenzor

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie