od błękitu w złocie skąpanym szarości płaczących dni po czerń zwątpienia od narodzin w bólu przez codzienność radosną i smutną po życia kres samotny

tak bliski zbyt blisko zatracam się jesteś tuż mnie coraz mniej kochać chcę nie potrafię odchodzę zostawiam siebie

w drugim dniu wiosny pewnej soboty radosnej ujrzałam słoneczne południe w ramionach ukochanych zdradzieckich niechcianych przemierzałam swe życie poprzez każdą z roku pór od zieloności nadziei poprzez żar dojrzewani…