:) dziękować :)

Czytam sobie od słów ''podaruj mi...'' jako samodzielny tekst. To esencja.

Livio, nie zrozumiałyśmy się - miałam na myśli dostępne tu, na poezi, archiwum. :) Nie jestem tu od wczoraj :) I to miałam na myśli. Pozdrawiam serdecznie :)

Beatrice, campergit słusznie prawi - świetna tekściarska robota - choć może nie zamierzałaś, ale tak to widzę :)

Livio, rozkręcam się? hehe, no raczej od dawna. :) Trochę archiwum się nazbierało.... :)

Podoba się. Czytam jednak bez przymiotnika: Szaloną - sama ulewa wystarczy.

MK ma rację, aż szkoda, że przegadany. Ale sobie wyławiam: ..........błądzę po tobie w nieznane / hormony sączą się z każdej szczeliny / wybuchasz / każdym dotykiem wypalasz witraże / ołtarz na którym składam siebie / ................................... na twoich plecach gwiazdozbiory i nieskończoność / lewituję szukając szukając punktu odniesienia / by nie odlecieć / od stóp po czoło ustami zgarniam kobiecość / diabelski głos kusi do piekła / w nim - płonąć / bezbronny / w tobie

*przymrużeniem

Bardzo się podoba.

Świetny!

Tyle, że wersyfikacji się nie da w komemntarzach tutaj :/

Livio, a ja tak w kwestiach formalnych - myślę, że zręczniej byłoby np. tak: kamienny wszechświat ożywa w oddali słychać nieruchome kroki skostniałe słowa zastygłe spojrzenia i okrzepłe wargi toną w zdrętwiałych ramionach bezruch opuszcza wyziębłe uczucia lotne wyznania wędrowne dłonie są kinetycznie nieograniczone wracają barwy światło się rozprasza codzienność nabiera smaku a ty dajesz mi szansę bym wewnętrznie nie wymarła Kłaniam, ale to oczywiście Twój tekst :)