I Posyłali sobie kwiaty z pocałunków złożone i pisali do siebie bez ustanku listy miłosne , kiedyś on powiedział że chce ją za żonę . Ona też tego pragnęła , ślub wzięli na wiosnę , kiedy to ta pora w duchu życie niesie i nadzieję , świeży obraz oddaje , kwiatami drzewa dekoruje . Gałęzie rozkołysane , pachnące gdy wiatr wieje , zsyła ich zapach do nozdrzy aż się je czuje . Miłość tak wielka że sakramentem  uwieńczona , oddychali sobą w jedności razem zaspokojeni . On muskał jej piersi a ona całowała jego ramiona , nieodwracalnie byli złączeni i zespoleni . I przez siłę ziemi , wiatru , ognia , wody kiedy przeżywali rozkosz w ekstazę wchodzili , niezależnie od deszczu czy też pogody . Tchnienie z gwiazd na ziemię sprowadzili . Po upływie czasu nadeszły wymioty , regularne osłabienia i cykliczne mdłości . Do jedzenia brakowało jej czasami ochoty , spotykały ją jeszcze inne przykrości . Dziecko w łonie rosło i krwią oddychało . Miesiące mijały , dni nawet godziny . Im obojgu szczęście małżeńskie dawało . Czy nie jest to obraz przyszłej rodziny ? II Nie obeszło się bez cesarskiego cięcia . Mąż trzymał za rękę swoją żonę , chciałby ją ucałować i wziąć w objęcia lecz organy wewnętrzne miała poranione . Pojawiły się komplikacje i powikłania , nikt nie przewidział że tak się stanie . Nie pomogły położnego chęci , starania . Zaczęła się agonia , powolne umieranie . III Ostatnie słowa agonii : - To nasz owoc miłości ukochany . Patrz jak we mnie na to dziecię jak się poznaliśmy na tym świecie.... ....jak się poznaliśmy.... ...i żyć bez siebie nie mogliśmy . Nasza córka ma oczy moje , dalej będziesz ze mną i będzie was dwoje . Moje serce się zatrzymuje... ..ale w niej bije na nowo pulsuje.... Ja odchodzę i ze mną pożegnać się musisz i wiem że żal i ból w sobie czasami zdusisz . Pamiętaj... jednak że żadne życie... nie mija zmienia tylko nasze twarze... i wcielenia , pokolenie za pokoleniem się tutaj przewija szukając miłości i wybawienia... -