Słońce i Księżyc - oczy planety, wskrzeszają gatunki do odradzania się w enigmatycznym pustkowiu, zawładniętym przez zgarbioną Wiedźmę o trzech głowach - niszczącą świetlane szpary w mrocznej przestrzeni urokami. Huragany, miotające się owady - niezbite świadectwa demonów u szczytów swej potęgi, zmieniły czasy w horror : oddane namiestnikom węży, skrwawiły miecz kąsający teraz paznokcie władczej nauki. Dlaczego ? Nie jestem w stanie odpowiedzieć. Czarne zbroje rycerskie strzegące kamiennych ogrodów, topią ciemności w świetle, balsamują przestępstwa i składają je na ołtarzu swojego władcy - niszczycielskiego monarchy o szkarłatnej twarzy. Morderstwa, morderstwa, jeden wielki mord. Zło zaatakuje, gdy czujność twa śpi. na tronie z ognia siedzi nikczemny lord - tutaj cała nauka tkwi. Jego imię wielu zapomniało, ale godła jesieni, zgniłe liście, grają muzykę powtórzeń. Zgrzytają fanfary umawiające się z mleczną drogą. Pijawki chłepcą przeterminowane błoto, chowają się w ruinach wyschniętych kałuży przed embrionalnym dotykiem. Pijane beczki greckiego wina, szyfrują historię pogańskiej starożytności. Wiedzą o człapiącej zarazie, wiedzą o rumakach szybujących po błoniach czwartego księżyca, wiedzą o drapieżcach, dręczących drwiną ( tak, oni nadchodzą ).