Odnalazłem muszlę dwunastu poświęconych oceanów, nasyciłem się jej wonią, wzbogaciłem się. Odczułem godło otchłani w objęciach tarczy, wykutej przez powietrze neonu obcego dla dnia. Przewodnikiem do niej był każdy, kto zachowywał dystans świeżych gryfów, strzegących komnat bogini Babilonii. Skwierczące ciepło toni uniemożliwiało mi przeprawę przez opary i zorze polarne. Usłyszałem trybuny lwów i tygrysów. Ich gardła i paszcze ryczały.....zwycięstwo Uwiodłem własne Ja ,ale ono i tak zachorowało, i wiło się niczym żmije w cielesnych konwulsjach. Boska muszla otworzyła się i uwolniła truciznę spalającą istnienie