Pijany szczęściem tworzenia gdy przychodzi mu coś do głowy. Jak dziecko cieszy się chwilą, rozgoryczony gdy weny mu brak. Znużony czekaniem na inspirację, która w wir pracy porywa. Wciąż nieobecny tu i teraz, myślami krąży w obłokach. Stroni od ludzi i zgiełku, zamknięty w sobie mały Wielki człowiek, czujący się lepiej sam z sobą, odurzony smutkiem, tak brak mu ludzkiego zrozumienia. 11.01.2013r.