Nad grobem samotnym, opuszczonym, przystanął jakiś przechodzień w zadumie pochylony. Wsłuchany w ciszę smutnego kamienia, odnajduje tu chwilę wytchnienia. W milczeniu płomyk zapala, wpatrzony w niego przez chwilę, lekko uśmiechnął się, być może ze wzruszenia. Bo to przecież, właśnie on, TEN OBCY ocalił czyjąś samotną mogiłę od zupełnego zapomnienia. Zaduszki 2.11.2003r.