klęczy świat wyrywa z jej ciała łzy z zaropiałymi od marzeń oczami zaciera krwawiącą skórę włosami cierniem ściśnięte skronie przetarte kolana zmarznięte dłonie spierzchnięte przeszłością wargi wciąż więcej szkła noszą jej barki dusi ją przyszłość bo oddala od wiary w powrót chorych róż nieśmiertelny ogród on zwycięzca z góry patrzy na nią odwraca się plecami i odchodzi własną drogą wczoraj jeszcze żywą naiwną różę zerwał dziś tylko on może te tortury przerwać