zza żelaznych krat twoją skórą obitych z żyłami na wierzchu dłubiąc przy kłódce spod płaszcza wspomnień w pamięci wyrytych jestem by w drżeniu nóg uciec wkrótce szur kuli łańcuchem przytwierdzonej do nogi gdy złodziej na kolejną duszę poluje puste ciało ofiary gubi stare wierne drogi złudzenie jak łyżka cukru przez moment smakuje wśród kameleonów co obłędnie za złotem pełzają pod diamentowym liścia cieniem zapach konwalii marzenia mają