Bez aluzji do natury, zjawisk pogodowych i tak dalej W zgiełku żyjąc miasta, wśród zatłoczonych alej Od przeszłości odciąć się próbując Nadziei na lepsze wpatrując Toczy swego życia syzyfowy głaz O własne nogi potykajac się nie raz. Człowiek, którego każdy dzień jest bez ,,dzień dobry" Niewiele widząc oprócz pracy i kołdry, tracąc dzień za dniem w pogoni za swoją tożsamością, W wiadrze gdzie łączą się smutki z miłością? O ile oczywiście będzie szansa na to, By być jak Bogusław Linda w filmie ,,Tato" Może wzorce w wierszu, bardziej literackie być powinny, Lecz pomimo to, szczerze, nie czuje się winny, Bo każdy ma prawo do własnego zdania, Ty do słusznego, ja do innego mniemania, Ale pamiętaj, jeśli czytasz to szczerze, Że życie to proza, a nie ,,Upiór w Operze". To mówi Tobie człowiek, a raczej ja Którego ,,dzień dobry" omija każdego dnia I na nic tu puste frazesy Czy też wymarzone mercedesy Bo w rzeczywistości pogoni za przeżyciem Ciężko się cieszyć, swoim, własny, niepowtarzalnym życiem. Dalej już we własnym musisz zakresie, Nakreślić, po co jesteś na tym świecie, Co dla pełnego szczęścia jest ważne, a co ważniejsze, I znosząc upadki mniejsze lub wieksze. Idź do przodu, patrz prosto przed siebie, Ale nie zapomnij o tych, którzy wierzą w Ciebie. Bo każdy, nawet zamknięty w sobie samotnik Potrzebuje do swojego akumulatora prostownik Żeby podładować konsekwencji wlasnej woli zasoby Które straciłeś upadając przez własne wybory lub trzecie osoby Nie ważne, że uważasz inaczej, teraz czytasz moje zdanie Możesz się nie zgodzić, każdy ma własne postrzeganie Pointa zaś będzie jednoznaczna i prostsza niz myslisz o wiele Jeśli szukasz prostownika, mój to Rodzina i przyjaciele. W tej kolejności, bo tego życie nauczyć zdąży, A jeśli mimo wszystko ten podział Ci ciąży, To zastanów się czy kiedyś, przy jakiejkolwiek sposobności, Nie wyznałeś przyjacielowi rodzinnej miłości.