Wygrawerowałem na sercu czcionką złotą, niewiary mojej chaosu harmonię, lecz chyba jestem skończonym idotą, skoro już nie ma Ciebie obok mnie. Gdy leżę sam sobie bezwładnie, zawieszony pomiędzy podłogą i sufitem, dostrzegam wówczas dokładnie, że każdy dogmat staje się mitem. W świecie gdzie miliardy ludzi nosi, przesycony marzeniami własny dekalog, znam jednego, który nieprzerawnie prosi, o choćby najmniejszy z Tobą dialog. Życie jest jak poker, najważnejsze żeby szła karta, pozostaje Johnnie Walker, gdy akurat brakło farta. Poszedłbym za Tobą w ogień, abyś znów zobaczyć, jak dla mnie się śmiałaś, wtedy może, wśród mylnych wspomnień, uwierzyłbym, że naprawdę istniałaś... .