O mój ty smutku cichy
w niepogodę serca tak głośny,
tak bolący.

Szukam dla ciebie imienia
za każdym razem,
gdy cię biorę na ręce.

Jak to się uśmiech
tak szybko w ciebie zmienia,
a wiatr twarz chłosta mą martwą,
przez ciebie z życia obdartą.

Jak to się iskra w spojrzeniu
tak szybko we łzę ciebie zmienia
i gaśnie w ponurym cieniu.

O mój ty smutku cichy
nie pytasz nawet czy ci rękę podam,
sam chwytasz i ściskasz do bólu.
Czy czekasz aż skonam?

Lubawa’97