Szare korytarze
prowadzą w niewiadomą stronę
Szare oczy
zdobiące bez żadnego wyrazu twarze
patrzą nie wiadomo gdzie
Niewidome spojrzenia
szukają, czego?

Szare istoty bez przerwy szlifują
te same szare chodniki
zmierzając, dokąd ?
Szare komórki wytartych umysłów
bezskutecznie usiłują czegoś dowieść

I tylko czasem
beznamiętne szare życie
toczy się jakoś z przebłyskiem
promieni słońca
wykradających się zza szarych
bezkształtnych chmur

Lubawa’97