Wszystko przykrywa mrzonkami. Mówię: wszystko umiesz. Kto się za nim wstawi- -błądzi gdzieś myślami. Mówię: sam możesz. A coś go blokuje... I w ciszy pokoju wciąż go odnajduję. Razem idziemy, rozmawiamy żywo, moje słowa to przestrzeń – ulatują szybko. Choć łowi, to krótko urywa lub milczeniem gasi. Tak lub nie – mówi, nie ciągnie do siebie. Wciąż ma głowę w chmurach i jest pewny siebie. Chcę, by działał, by poszedł, by zadbał, by po prostu żył, kochał i był... A nie w cieniu, po kątach, w swym strachu przed światem się krył.