A świt dziś tyle ci naobiecywał, Bo dniało- noc rozświetliła nadzieja, Nowy, nieznany dzień szumnie przybywał, Do nowych działań zaczęłaś dojrzewać. Rankiem- wpadłaś między krzywe zwierciadła, Wokół monstrualne, potworne twarze, Las dłoni, niby macki, w dół cię ściągnął, Twoje ja zostało zdeformowane. A później- trafiłaś w kosmiczną próżnię, Przestałaś odbijać uczucia, światła, Dzisiaj nikt cię nie spotka- nawet w myślach, Nie odnajdzie w snach, zwykłych sytuacjach. Bezsennie - czekasz kolejnego świtu, Bo ten nowy świt przyniesie nadzieję, Blaski poranku obudzą zachwyty, Wiarę w nowe wizje. Znowu się śmiejesz!