Panna Zima pod resztkami śniegu się chowa, „Oj! Ciepło! Suknia jakby krótsza, a biel brudna”, Zima westchnęła: „Taka to zima marcowa, Czas udać się w podróż na biegun zimna. Trudno! Ostatnim śniegiem sypnę, skuję lodem wodę, Gwiazdeczki śniegu rozsypię na ziemi równo. Ściągnę zewsząd niże i wiatry z ich urodą, Oj! Panno Wiosno, przytrzymam cię w niepewności!” Tupie nóżkami Zima –ze złością i swadą. A ptaki wyśpiewują: wiosennie, radośnie Słysząc lekkie i zwiewne nowej pory kroki, A Zima: „Roztopię się! Ustąpię miejsca Wiośnie! Teraz odchodzę! Zobaczycie w przyszłym roku! Jesienią zatęsknicie do mego uroku!”