Ona w kolory lata ubiera marzenia, W jabłonie zgięte od dorodnego owocu, Z książkami na zielonej trawie szuka cienia, Tańczy na grządkach marchwi, kapusty, szczypioru, Dojrzałe kłosy żyta, owsa- bierze w dłonie I tworzy obrazy pełne smaku, koloru, Maluje jego twarz na niebie- z kwiatów woni, A on w brązach lata, kapelusz ma słomkowy, Chłodzi lico deszczem, w letnich urokach tonie. Trzcinami, zieloną rzęsą zarosły stawy, Nie są dla siebie- żaby kumkają ponuro, Księżyc wzdycha ciężko- słuszne żabie obawy. Od zarania- życie płynie w zgodzie z naturą, Panna zwie się Lato- oni nie będą parą.