Pośród właściwszych słów nieokiełznana stoi ma postać dopełnia ślady na mokrym piasku sięgając po horyzont hakiem iluzjonisty na bezmiar odciśniętych stóp narzeka wędrówki powołanie by skończyły się u celu celi o której pod skórą marzy zawisłszy pod koroną obojętnie zrzesza wiatru wstęgi kołyszące bezwładne ciało wobec wieczności nonsensów odcisków na płaskiej powierzchni w kształcie instynktu ucieczki od poszukiwaczy śladów