ubrana w samotność odgarnia przedśpiew dogodna na wielu płaszczyznach odchyleń bystrzej ucieka niż goni stabilność przestaje milczeć gdy skomlą jej gwiazdy w odwrocie zawirowań słonecznych przez trwania liczby rysuje ornament pospolicie czuwa nad losem przeświadczeń o zbitej materii wewnątrz jej żeber przeklina poranki nagminnie uśmiechem zdobi ścienny horyzont bólem westchnień operuje bezwstydnie odstając od norm jej systemu modlitw zapada w przestrzeń by odejść od blatu wspomnień