Przez bezkresny pustyni piach, Wędruje wielbłąd powoli. Chociaż gubi kierunek raz ciach, Podąża przed siebie atoli. Aż tu hiena na piasku leży, Chichocząc ze wszystkiego w koło. Kiedy drwiną i śmiechem rzęzi, Wielbłąda wyśmiewa wesoło „O mój wielbłądzie, hi-hi, ha-ha! Kto z nas lepsze widoki ma? Jedno ciało, jedną głowę masz, Na grzbiecie nosisz plecaki dwa!” Hiena bowiem pęka ze śmiechu, Jednak wielbłąd gniewu nie czuje. Idzie spokojnie, bez pośpiechu, Gdyż mądrość w nim ewoluuje. Rozumie jej dzikie wołanie, I to jeszcze z ogromną mocą: Że hiena, co śmieje się ładnie, Jest tylko hieną chichoczącą.