Wakat

Uczucie nie wie, co począć,
krąży w piżamie, w kapciach
w kierunku strychu, 
wspinając się po schodach - schodząc w dół,
poszukuje krzesła i szklanki,
palce sztywne i rozprostowane.

Jest niepewne, wszystko wokół drży.

Żałobnicy wokół grobu, 
czują zawstydzenie, jej oblicze
na zawsze pochowane w domu
wypełnionym chwiejnością, mija wieczność,
zanim zdecydują się zapukać do jej drzwi.