Wzniósł się i zniknął w chmurach, a finał stał się cichą baśnią. Pozostało jedynie słodkie wspomnienie i ciężar życia dźwigany podwójnie. Tęsknota, co za nim kroczyła, przepadła w górze jak ptak, pozostawiając zapłakane oczy i pragnienie, co gasło wraz z ciałem. Gdy zasłoniły go świetliste chmury, jak sen topniejący w blasku świtu, nadszedł dzień trzeźwy, pozbawiony złudzeń, kiedy nadzieja upada i tonie. Chmury zamknęły się za nim na dobre, blask przygasł, cisza nastała, a zgiełk ustąpił, gasząc echo jego imienia. Lecz pamięć pozostała silniejsza i nie sposób jej ugasić. Zawsze w nim zakotwiczeni, jak kwiaty palone słońcem, płyniemy za Nim z doliny łez ku niebu