Przejdź do treści
Czytanie

Kiedyś

Kiedyś upadnie gmach mego ciała,
misterne rusztowanie kości runie z hukiem
pod ciężarem własnego losu.
Pewne dotąd filary nóg spękają
i strzaskane zatryumfują nad dymiącą stertą gruzu...
Na jedno tchnienie przed tym
kolorowe ornamenty mych wnętrzności
zblakną w mogilnej ciszy
zabitych dechami okiennych tęczówek...

I pozostanie tylko to, co z zimnej cegły
czyniło Dom


Kiedyś...
56 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.