Kiedyś

Kiedyś upadnie gmach mego ciała,

misterne rusztowanie kości runie z hukiem

pod ciężarem własnego losu.

Pewne dotąd filary nóg spękają

i strzaskane zatryumfują nad dymiącą stertą gruzu...

Na jedno tchnienie przed tym

kolorowe ornamenty mych wnętrzności

zblakną w mogilnej ciszy

zabitych dechami okiennych tęczówek...



I pozostanie tylko to, co z zimnej cegły

czyniło Dom





Kiedyś...