Chcę to wszystko namalować. Zacząć od lekkiego zarysu, Na przemian: oddalających i przybliżających się Szczytów dzikich wieżowców. Szarości i czerwienie osnute Białym dymem. Gdzieniegdzie przebijająca się zieleń, Mechanicznie sadzona - chemicznie nawożona, Fizycznie nierzeczywista. A na niebie czas zatrzymałby się Aby żelazne samoloty Zdążyły zając się Ogniem sensacji i mediów. Nie można pominąć Ośrodków religijno-rozrywkowych owego obrazka. Na wzór chwalebnego Absolutu Powstająca wiara rości sobie prawo Do umysłów ludzi. Tłum wiernych pędzi do Kasyn Ryzyka i Sukcesu, Zamawia kolejną kolejkę i czeka Na zbawienie. Nałogi mijając sklepowe wystawy Grzecznie skłaniają głowę W kierunku coraz zimniej i bladziej świecącego słońca. Jednak najżarliwiej pozdrawiają nocą, Kiedy już tylko gwiazdy mogą je dostrzec. W lewym, dolnym rogu tańczy światłocień. Widzisz? Ile potu trzeba wylać, Ile ołówków połamać, Ile cierpliwości stracić, Aby to dostrzec. Jednego człowieka! Który jak samotny dźwięk, Po prostu nie pasuje tu i ówdzie. Brzmiąc niszczy pozorną harmonię, Podporządkowany i zepchnięty na kraniec płótna.