Bestio! Rozdzierająca nieme Usta w krzyku. W ciszy ryku Patrz! Na zastygłą Mneme! Powoli, zdradliwie, stanowczo lecz Łagodnie opada na skronie. Nadziei w dłonie Nabieraj. O Mneme, poniż, okalecz! Gdy wtedy padał człowiek lub deszcz. Gdy wtedy kwiatem dla serca dla duszy By tylko podglądnąć, skruszyć Ramiona Mneme, oplatający bluszcz! Teraz budzi się w człowieku ból. Chwila na odżałowanie wszystkich złości. A może po raz kolejny z litości, Mneme wyszepcze kolejną z ról?