Przejdź do treści
Czytanie

burza

twoje milczenie donośne i przenikliwe
jak odgłos szkła tłuczonego w gniewie
wciąż w uszach dźwięczy mi tęsknotą
wilgocią spowija przymrużone rzęsy

monotonizuje myśli nieczesane wcześniej
umysł zakuwa w kajdany irracjonalności
każe snuć domysły wątpliwości mnoży
na granicy szaleństwa szukać równowagi

a przecież wczoraj pod jesionu cieniem
gdy miłości nakazem spletliśmy dłonie
czuliśmy zapach spełnienia pod skórą

dzisiaj zwalone drzewo pozrywało kable
45 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.