alejkami idą zadumani podróżni niebiesko-seledynowa barwa traw śpiące w paproci aniołki klomby w bieli surfinie oplatają altankę w fotelu smutny poeta spojrzeniem zachwytu śledzi przechodzącą muzę z tajemniczego jej uśmiechu wyczyta następny wers anioł frasobliwie podparł głowę klimat innej epoki rzeźby splecionych kochanków w cieniu srebrno-listnej iwy aksamitki wplątane wieńcem wazony dumnie wzniesionej dali romantyczna aura wśród ścieżek biegnie dziewczyna z dzbanem młodzieniec kradnie jej całusa obrazy z poematów miłosnych przewrócona czara eliksiru wypita bieli się lico dziewczyny u stóp klęczy anioł ze skrzydłem wzniesionym harfa wiatru gra w płaczącej wierzbie żali się czasem minionym cienie giną tylko kratka z lirycznym wierszem została tu na pamiątkę