Siedze sam, pośród czterech ścian, tak nagannie upiór klaszcze. Skąd się wziął? O poranku, na strychu, przy baranku. Klaszcze sam do siebie, mnie nie widzi, a cudzy głos go onieśmiela. Brak tu światła, brak tu nieba. w krwi kałuży sam się zdzieram.