Czasem cię widzę; konturami martwa cisza niewzruszona. Wyciągam ręce, chylę palce ku potrzebą zaschniętym. Wysycham jak one, nienagannie wystawiony na wietrze, prosty w swej budowie. Przecięty na pół. Dotykam tylko opuszkami nieba. Czerpie z nacisku jak najwięcej, tylko po to, by za chwile znów umierać.