Witaj mędrcu mój ty kochany, wycieram za ciebie sufity i ściany, goście ci mówią: "nie jesteś tu mile widziany" czemu wiec jesteś taki zadufany? To nie-dusza milczy, tylko oko śpiewa, swiat rozbrzmiewa, piorun z nieba, manna z nieba! Wiatr, tak wieczny się odpręży, a ja będę w tik tak trwać. Bo to burza, myśli, radości i namiętności. Wszystko wisi i ma powyginane kości, radości? radości powiadasz? ja tu widzę tylko obraz szkła, szkła znad arki, prosty szlak. Bo tu pada, a tam leje, czy to głos twój nieugięty? słyszysz? szłyszysz? głupoty gada! nie słuchaj burzy! tak nie wypada...