Urojone nadzieje, ciekną niczym pot po policzku; dudnią, żyją, tętnią życiem ! Latam, a spaść nie mogę, komedia mojej wyobraźni rozprzeszczenia się o wiele dalej, ponad lasy, czy tez góry, Twój wzrok tam nie sięga, nie sięgają tam też ręce. Chwila i robi się ciemno, znika wszystko, pojawia się coś coś ? coś więcej. Z lewej wybucha, Z prawej spada, ktoś płacze, inny krzyczy , ryczę, wyje o nie... znów płacz, Ja płacze...