jak lew w blasku księżyca skradasz się nic nie jest już tajemnicą piaski i twierdze nad wodą ukrywamy się niczym bocian i kruk zabrakło słów dla przebaczenia więc czekamy w milczeniu ąż minie burza ściele pościel dla nas na ostoi świata w czerwieni łez zatopimy sny czy to pióro Boga pytasz jak w poemacie płakało i na twą twarz spadły krople smutku czy to anioł cię zesłał by mnie z ognia ocalić pytam się całując czoło na dobranoc