Lubię gdy za oknem wieje zagłusza myśli, brat śnieżystych żagli w tle nostalgicznie deszcz spokojnie leje nie powiem słowa dziś nic mnie nie nagli. Otwieram barek wznoszę toast skromny za te godziny w tygodniu zgubione dzwoni telefon jakby głos rozsądny choć wizja nęci krew mi się nie grzeje. Mam swoją chwilę patrzę czule w siebie relaks wśród piękna kobiecego ciała i choć noc dnieje snu mi nie zabraknie w cieple miłości z niewinnego Grala.