Cud

Spotkałam go Leżał na drodze Przechodnie po nim deptali Jedni go opluli, inni na nim spali Podniosłam go z ziemi. Przez chwile nim w rekach targałam Przyszedł na świat A wszystek czym go uczcił To kara Chciał rozwinąć skrzydła Lecz ich nie miał W przydrożnym sklepie Za kromkę wódki sprzedał Nie powiedział mi nic mądrego Szarpał się w swym zniewoleniu Kropka wybuchła i stąd też i on Nie przyjął teorii o swym stworzeniu Nie był piękny, niepowtarzalny, Wydawał się być wielki, choć tak naprawdę Był marny Zamknął świetlny pył do puszki Z wódką, ziołem i innym dobrem tego świata Piekło nie istnieje Trzeba to jakoś wmawiać Rzuciłam nim z powrotem o ziemię Wtem mym oczom ukazał się Bóg "Cóż ty robisz z życiem? Przesz to cud..."