kiedy zniknie codzienność zahukana w pogoni za obfitym stołem z czoła zrzucisz krzywą koronę nałożoną bo tak wypadało bo inaczej nie można usłyszysz dźwięki unisono będą bębnić w kroplach deszczu gubić się w szumie liści grać na parapecie nieśpiesznie spadać rozmywając tu i teraz i ciężką ziemię nasiąkniętą potem zamieniać w chłodne kostki lodu w lekkich ramionach które uniosą się same jak skrzydła do lotu poczujesz siebie wszystko co zapomniane budzi niepotrzebne obawy ważne żeby znów to pokochać