Wiatr i Cisza

Hardo pędził nad górami, sam nie wiedział dokąd gna, czegoś, co miał pod nogami nasłuchiwał patrząc w dal. Ona brnęła delikatnie w ciepłych dolin miękki kształt, nikt nie słuchał jej specjalnie, choć jej głos tak pięknie brzmiał. On już przebył wszystkie strony i gdy całkiem opadł z sił nad potokiem w Nieznajowej płakał, bo los z niego drwił. Cisza w czas, gdy słońce gasło, choć ten jeden krótki raz, chciała smugę nieba jasną tknąć, by móc zatrzymać czas. Gdy wracali smętnym krokiem, On gdzieś w góry, ona w dół, przy kapliczce srebrnookiej stał się najprawdziwszy cud. On ją poniósł hen wysoko, ciszy echo mu szeptało: Leć do nieba, wstążką złotą słońce cel nam znaczyć chciało. 18.08.2012 Nieznajowa - Radocyna ********************************************************************** http://pl.wikipedia.org/wiki/Nieznajowa